İLETİŞİM

21 Nisan 2013 0 yorum Dil ve Anlatım 785 Görüntüleme

İletişim, herhangi bir bilgi, duygu, düşünce ve kavramı karşıdakine göndermek, ulaştırmak demektir. İletişim kelimesi de “İlet-” fiilinden türetilmiştir.

 

Sosyal bir varlık olan insanın çevresindekilerle her anlamda iletişime geçmesi gerekir. İletişim en temel ihtiyaçlardan biridir. Kendini ifade etmek, karşısındakini anlamak ve duyguları anlatma ihtiyacı gibi sebeplerle insanlar birbirleriyle iletişime geçerler. İnsanların iletişime geçme zorunluluğu beraberinde iletişim yöntemlerini ortaya çıkarmıştır. İnsanlar ilk çağlardan itibaren karşısındakilerle iletişime geçmişler ve bu amaçla çeşitli yöntemler kullanmışlardır. Bu yöntemlerden en gelişmişi şüphesiz dildir. Neredeyse her türlü bilgi, birikim, duygu ve düşünceyi eksiksiz anlatma kabiliyetine sahip olan dil, geliştirilerek günümüze kadar iletişimin en önemli unsuru olmaya devam etmiştir.

 

Dilin yanında jest ve mimikler, işaretler, resimler gibi diğer unsurlar da iletişimde kullanılmaktadır.

 

İletişimin Temel Ögeleri:

Gönderici: iletiyi gönderip iletişimi başlatan kaynaktır.

İleti: Göndericinin alıcıya gönderdiği mesajdır.

Alıcı: Gönderici tarafından oluşturulup gönderilen iletinin hedefi olan varlıktır.

Şifre: İletinin gönderilmesi için kullanılan yöntemlerdir (söz, yazı, fotoğraf, müzik…)

Bağlam: İletişimin gerçekleşmesini sağlayan her türlü koşul ve bunların bir arada bulunduğu ortamdır. Sözlü bir iletişimde sözcüklerin hangi anlamı yansıttığı bağlamla ilişkilidir. Sözcüklerin gerçek, yan ve mecaz anlamları bağlamla ilgilidir.

Kanal: İletinin alıcıya iletilmesini sağlayan araçtır.

Dönüt: Alıcının göndericiye verdiği cevaptır. Dönüt, iletişimin sağlıklı gerçekleşip gerçekleşmediğini ortaya koyan unsurdur.

Filtre: filtre, alıcının mesajı kendine göre değerlendirme tarzıdır. Filtre algılamayla yakından ilgilidir. Algı, kişinin belli bir bilgiyi duyma, anlama ve değerlendirme sürecidir. Kişinin içinde bulunduğu ortam, gelenek ve görenekler, beklenti ve istekler, ön yargılar algılamayı etkilemektedir.

 

İLETİŞİMDE GÖSTERGE

Gösterge, kendi dışındaki bir nesne, varlık, durum, ve duyguyu gösteren, düşündüren, onun yerini alabilen nesne, görünüş ve olgulardır. Sözcükler bir göstergedir. Mesela “masa” sözcüğü masanın kendisi değil onun bir “göstergesi”dir. Aynı şekilde “Selim” ismi Selim adlı kişnin kendisi değil onun disel bir karşılığı, göstergesidir.

Her gösterge “gösteren” ve “gösterilen”den oluşur. Mesela kelimeler, resimler, şekil ve işaretler birer gösteren, bunların zihinde uyandırdıkları ise gösterilendir. “Gül” sözcüğü bir gösteren, zihinde uyanan gül nesnesi ya da resmi ise “gösterilen”dir.

Gösterge Çeşitleri:

  1. Dil Göstergesi: Söz ve yazıyla gerçekleştirilen her türlü eylemdir. İnsan duygu ve düşüncelerini, dilek ve temennilerini en iyi dil yoluyla ifade eder. Dille yapılan iletişim diğer iletişim türlerine göre daha etkili ve daha kullanılışlı, daha pratiktir.
  2. Dil Dışı Göstergeler: resim, şekil, jest ve mimikler, hareketler dil dışı göstergelerdendir. Dil dışı göstergeleri iki grupta incelemek mümkündür.

a)Doğal Gösterge: Meyvelerin olgunlaşması, yaprakların sararması, çiçeklerin açması gibi her türlü doğal durum doğal göstergelerdendir.

b)Sosyal Gösterge: İnsan katkısıyla oluşturulmuş görgü kuralları, trafik levhaları gibi yapay göstergeler sosyal gösterge olarak adlandırılır.

 

Dil dışı göstergelerle ilgili kavramlar şunlardır:

Belirti: insanın dışında gerçekleşen kimi, amacı olmayan doğal göstergelerdir. Ağaçların çiçek açması baharın geldiğinin bir belirtisidir.

Belirtke: Bilgilendirme, uyarma, yönlendirme amacıyla insanlar tarafından oluşturulan doğal olmayan nedensiz göstergelerdir. Park yasaktır, levhası veya buna benzer trafik kuralları levhaları belirtkeye örnektir.

İkon (Görsel Gösterge): Dili kullanmaksızın bilgi aktaran her türlü fotoğraf, resim, şema birer ikondur. Görsel göstergeler benzerliğe dayalı oluşturulduğunda , uzlaşmaya dayalı değildir; gerçekliği doğrudan iletir.

Simge: bir toplumda gösterenle gösterilen arasında sürekliliğini koruyan uzlaşımsal ve genellikle nedensiz ilişkiye dayanan görsel biçimdir. Bir güvercin resmi, yalnızca o gerçekliği yansıtma amacıyla kullanılmışsa ikon, “barış” anlamını yansıtmak amacıyla kullanılmışsa simge olur. Bayrak da bir simgedir.

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum