Göç Zamanı – Bahaddin Özkişi

18 Kasım 2017 0 yorum Öykü 179 Görüntüleme

GÖÇ ZAMANI

goc-zamani

Siz, hiç sabaha karşı bir ses duydunuz mu? Yollarda ilk ayak seslerinden çok daha önce, bir ses?

Bir ney âhenginde erimiş bir çağrı, sizi içinizden kavrayıp bir yere, uzak, renkli, bilinmez ve esrarlı bir yere çekti mi?

Bilir misiniz Münâdi nedir ve Göç nasıl olacaktır?

Üzüntülü akşam yemeğinden hemen sonra, yavaşça arka odaya sıvıştım. İki elimi iki yana siper edip alnımı cama dayadım.. Gece, bahçeyi tanınmayacak kadar değiştirmişti. Binbir cin’i binbir oyunla dal aralarında gördüm. İnce patika, belli belirsiz bir ışıkla yarı aydınlanmış kulübeye kadar uzanıyordu. Kulübe koyu gölgeler arasındaydı, uyuyordu.

Yatağa girmeden evvel bahçeye son bir defa baktım, sonra sıkıca sarındığım yorgan altında yapayalnız, geçmek bilmeyen günü ve Dede’yi düşündüm. Aldatıldığım kanısındaydım; üzgündüm, kırıklım.

Belki o, beni beraberinde götürmemek için Münâdi’ye “Sus!” demişti, “Uyanmasın!” Bütün sevgililerin insana kucak açtığı ülkeye gitme acelesiyle “Sonra da gelse olur!” demişti belki.

Sahi size önce Münâdi’nin ne olduğunu anlatmalıyım.Ben onu Dede’nin köşeleri yuvarlanmış konuşmasından, el kol hareketlerinin yardımıyla küçük benzetmelerden tanımıştım.

O anlatır, bir görünmez kalem zihnime Münâdi’yi çizerdi; gür sesli, palabıyıklı, iri ve güçlü bir adamı.

Bir eli şakağına dayalı bu hayal yaratığı; “Göç zamanı gelmiştir;” diye haykırır ve ben bu çağrıyı duyar gibi olurdum. Gözüm, Münâdi’nin gerçek kadar canlı çehresinde, kulaklarım karşı durulmaz çağırının âhenginde, konuşmasının sonunu beklerdim.

Daha sonra Göç’ü anlatırdı Dede. Zihnimde bir araba canlanırdı. Denkler, kap-kacak, leğen ve mutlu insanlar yüklü bir araba.

Atın zayıf baldırlarında kaslar zorlanmaktan şekillenirken, anlatılması zor incecik bir hüzün içimi kaplardı.

Dede, her kelimenin tadına baka baka, ağır ağır: “Bir gece.” derdi, “Sabaha karşı Münâdi, Göç zamanıdır diye bağıracak.”

Kaç geceler boyunca, o sesi duyabilmek için beklerken uyuyakalmıştım. Çok defa salâ ile Münâdi’nin çağrısını karış­tırmış, heyecanlanmıştım. Kaç kez sabah ezanında bir şey, Dede’nin anlattığı yeri düşündürmüştü bana.

Derin ve dinlendirici bir çocuk uykusu sabahından sonra bir daha Dede’yi görmedim. Göçmüştü. Ne eşyalarını ne eski hırkasını alabilmişti giderken. Kim bilir belki asıl suç Münâdi’nindi. Belki de “Göç zamanıdır” dedikten sonra, “Acele et, acele et!” diye üstelemişti. Tabiî böylece bana haber verme­mişti Dede. Bir başka düşünceyse kalbimi sızlatırdı. Belki de diye düşünürdüm, Dede sırtında yepyeni bir hırka, çağırıldığı yerdeki çocuklara hikâyeler anlatmaktadır.

Siz hiç sabaha karşı çağıran bir ses duydunuz mu? Bir ney âhengine bürünmüş bir ses?

Bir adam gördünüz mü, elini şakağına dayamış bir Münâdi, “Göç zamanıdır” diye haykıran?

Dede olmalıydı şimdi. Size derdi ki, siz de duyacaksınız bir gün. Sonra gülümser, gözleri uzaklara dalar giderdi.

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum