Duygu Aktarından Ruha Şifa Reçetesi

12 Ağustos 2017 0 yorum Denemeler-Makaleler 219 Görüntüleme

guzel-duygu

İçimiz , duyguların harmanlandığı bir aktar misali…Ne şifaysa ruhumuza o an onu alırız. Her gün binlerce duygu, yer değiştirir durur gönlümüzdeki raflarda. Bazen iyimserlik kaplar ruhumuzu, bazen karamsarlık. Bazen öfkeden fokurdarken kalbimiz, bazen sevgiden güzelleşir benzimiz. Bazen ekeriz nefret tohumlarını, ayağımızı sürüdüğümüz her toprakta. Bazen de umut olur, açarız bir yaprakta. Bazen gergin oluruz, bir yay misali. Bazen de rahatlığımızın olmaz emsali…
Olabilecek her çeşit duygunun bulunduğu bu gönül sofrasında, hangisinin ağzımızın tadı , hangisinin yaralarımızın tuzu olacağına, hangisinin ruhumuzu doyurup, hangisinin yaşama iştahımızı kapatacağına biz karar veririz aslında. Biz neyi tercih ediyorsak, onunla besleriz ruhumuzu. İster güzelliğe dair ne varsa tadına bakıp, bir güzel doyuralım insanlığımızı. İster kötülüğün zehrini tadıp, hazımsızlıktan kusalım nefretimizi.. .
İnsanın insan olma mücadelesinde, acaba neler düşüyor kendimize? Gelelim kıssadan hissemize…
Zamanın birinde Kızılderili bir bilge varmış.
Derisi beyaz, siyah, kızıl olsa ne fark eder?
Tanıyan herkes onu aklıyla anarmış.
Bu bilgenin bir de oğlu varmış.
Oğlanın aklı, düşüncelerle dolu!
Zihnini tuhaf sorular sarmış.
Bir gün koşarak gelmiş babasının yanına,
Sokuluvermiş onun şefkatli kanadına.
-Baba! Demiş çocuk, sana soru sorabilir miyim?
-Tabi ki, demiş bilge,
Yoksa ne için vardır ilim?
-Duyduğum iki kelime var,
Ama anlayamadım nedirler.
Bugünlerde zihnim dar,
Dedim, babamlar bilirler.
Ondan, sana sorayım dedim
Koştum hemen yanına geldim.
-Neymiş bakalım onlar? Dinliyorum, şimdilik.
-Birisi ‘kötülük’ baba, diğeri de ‘iyilik’
Söylesene, nedir bunlar?
İnsan bunları nasıl anlar?
Nasıl anlatacağını düşünüyorken bilge,
Belirivermiş çadırın yanında, iki gölge.
Bunlar; biri siyah, biri beyaz
Yağız mı yağız
İki köpekmişler.
Saldırıp duruyorlarmış birbirlerine,
Didiştikçe didişmişler.
– İşte ! Demiş bilge, köpekleri göstererek.
İyilik ve kötülük yavrum, şu iki köpektir.
Kavgaları, savaşları bitmez, husumetleri çoktur .
Bilgenin oğlunun gözü, köpeklere çakılmış,
İkna olmuş lakin, aklına bir soru takılmış.
-Peki baba,
-Hangisi kazanır bu savaşı,
Onu da bir söylersen?
Gülümsemiş bilge,
Anlamlı bir bakış atmış oğluna.
Ve cevap vermiş :
-Sen hangisini daha iyi beslersen !..
Güzel yiyecekle beslenmenin; vücut dengemizi sağlaması gibi, güzel duygularla ruhumuzu beslemek de yaşam dengemizin sağlanması açısından önemlidir. O sebeple biz, biz olalım; kötü gıdaların vücudumuzu harap etmesine, kötü duyguların ruhumuzu bitap etmesine izin vermeyelim.
Gönül heybemizde iyiliğe dair ne varsa, hepsini güzel işlerle besleyerek güçlendirmek, kötülüğe dair ne varsa; kesip besin damarlarını, hiçliğe göndermek, şu güzel dünyamızın dört bir yanında, iyiliği hakim kılmak temennisiyle. ..

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum