Üvey Anahtar – İsmail Özalp

Çocuk gözlerinden sürebilmek izini

Mona Rosa,

A şehrinden B şehrine giden

Tüm yollarda

teşhir edilmiş bir veba bulutu dolanır

Aynı noktada kesişemeyen ikizkenar yalnızlığıdır

Mona Rosa, hiçbir kitapta geçmiyor adın

Bütün ihtimalleri boğazlıyor gördüklerim

Tersine akıyor tesadüfler artık

Çarptıkça eksiliyorum

Anla,

ortalama kırk çöpüm

Deliğine üvey bir anahtar olabilmek benimkisi

İnatla kurt düşürmek bindiği dalın içine

Karınca yuvasına şerbet dökmek

Duy,

Körlerin eline tutuşturulan meşaleyim

Meryem’in karanlıklarına bırak beni

Yunus, hangi deryadaysa savur beni oraya

Yitirdim pusulamı, ayrı düştüm kervandan

Her dilde aynı manaya geliyor çığlıklar

Ahir zaman uyanıyor bir gecelik uykusundan

Aldanmadım,

denk düşmüyor bu hesap

Her gün biraz daha kabarıyor gönül borcum

Haczeyle ömrümü

bir kendini bırak

Bahçe hortumuyla ıslatılmış bulutlar

Bir gecelik makyaj akıtır maskelerden

Bu yağmur değil, bizi ıslatan başka bir şey var

Dünyanın öbür yüzünde kurulmuş kaza saati

Kapayabilsem gözümü

açıncaya kadar geçer belki yalnızca gözden ırak mesafeler

Bir ömür verilmiş iki de beden

Denk düşmüyor bu hesap elde var sen

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.