Bir Sonbahar akşamı, tanışmıştık sevgilim.
Öylece mâsum mâsum, bakışmıştık sevgilim.
Biz birbirimize de, yakışmıştık sevgilim,
İkimizi ayıran, kahpe kader utansın…
Âniden gidişinle, yüreğim yarım kaldı.
Âşkımızdan hâtırâ, içimde nûrun kaldı.
Bıraktın ateşlere, rûhûmda korun kaldı,
İkimizi ayıran, kahpe kader utansın…
Şimdi yanımda olsan, sarılırdım boynuna.
Öper, koklardım seni; girerdim de koynuna.
Bayılıyordum senin, o huyuna suyuna,
İkimizi ayıran, kahpe kader utansın…
Yalnız gecelerimin, her ân şâhîdî oldun.
Ay’sız gecelerimin, her ân şâhîdî oldun.
Sensiz gecelerimin, her ân şâhîdî oldun,
İkimizi ayıran, kahpe kader utansın…
Artık gelmez cîhânâ, senin gibi bir güzel,
Tanrı’nın yarattığı; en mukâddes, en özel,
Gayrı sensiz neyleyim, kâlemim yazmaz gazel,
İkimizi ayıran, kahpe kader utansın…
Mert ÖZTAŞ
Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.
Henüz yorum yok.
Bu yazıya yorum yapabilirsiniz.