İsmail Gasprinski’ye

İSMAİL GASPRİNSKİ’YE

-Merhumun kaynı muhterem Akçuraoğlu’ya-

Ey ulu Türk! Sen Kırım’ın kanlar ile yoğrulmuş.

Vahşîlere esir olmuş, zalim tahtlar kurulmuş,

Şerefleri unutulmuş bir toprağı üstünde…

Onun seni kan ağlatan kara bahtı önünde

Felâketli milletine: «Uyan!» diye haykırdın;

Bu İlâhî feryadınla onu nura çağırdın.

İstedin ki, medeniyet güneşi

Zekâlara çeliğini akıtsın;

Milliyetin diriltici ateşi

Vicdanları aleviyle ısıtsın.

Ta ki, Fatih Cengizlerin evlâdı

İslavlığınpençesinden kurtulsun;

Onun mazlum, sefil olan hayatı

 Hür ve mesut bir talihle can bulsun.

Sen bu aziz, büyük işe tek başına kalkıştın;

Buna asil Zühre’n ile gecegündüz çalıştın.

Yıllar geçti… Türk azmine ne Sibir’in dehşeti,

Ne de ömrün azgın yüzü bir zayıflık vermedi;

Sen arzunu kervan geçmez bozkırlara götürdün.

Bu uğurda katlandığın zahmetleri Türklüğün

Ümit dolu ufukları nurlariyle okşadı;

Resullerin rüyaları sende dahi yaşadı.

Sen kabrinde rahat uyu! Yakında

Bu sonuncu felâket de bitecek;

Yarın, senin hür bakışlı ırkın da

Altın devri terennümler edecek.

Zira, senin bıraktığın izlerde

Kadın, erkek bir genç neslin yürüyor

İman ile aşk sunduğun her yerde

İnkılâbın fikri hüküm sürüyor.

Bizden senin pak ruhuna Fatiha’lar, rahmetler

 Unutulmaz hatırana kalp dolusu hürmetler!

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.