Vâdî

Vâdî

Tek ü tenhâ severim gezmeyi bir vâdîde

Kim olur leyi ü nehâr

Mâh-tâbı, seheri, şâmı bütün nâ-dîde..

Hele hengâm-ı bahâr!

Hâke sevdâlar eder sanki ağaçlar îsâr

Ederek ferş-i zılâl;

Eyler izhâr yine reng ü ziyâdan âsâr

Bütün eşcâr ü nihâi.

Ekseriyyetle bu yerler görünür sâkin ü lâl,

Gece hüzn-âverdir;

Her seher etmede kuşlar o sükûtu ihlâl,

Ne sefâ-perverdirl

Dallar üstünde uçup ötmeye hâhiş-gerdir,

Çekilirler yuvaya;

Kuşların uçması bir manzara-yî diğerdir

Sürülerle ovaya.

Uçuşurlarken ederlerse tesâdüf buraya

Dağılır tâirler;

İltica etmeleri bir buraya, bir oraya

Bana te’sîr eyler.

Sanki yek-digere dallar sarılır nâle eder.

Kelebekler pinhân;

Gonceler olmamak ister gibi mağlûb-i keder:

Mütelâşî, velhân.

Dindirir fırtınayı âb-ı lâtif-i nîsân

Ki buluttur yatağı;

Gülüyor der – o çiçeklerle görünce – insân

Bulut altında dağı!

Gâh sisler arasından görür insân uzağı;

O ne fevkal’âde.

Ne güzel manzaradır; yanyana birkaç buzağı

Koşuşur mer’âda.

Açılır gökyüzü., hurşîd-i cihân-ârâ da

Görünür bâlâda;

Yeniden feyz 0 tarâvet belirir sahrâda,

O yem-î hadrâda.

Bundan eğlenceli âlem mi olur dünyâda?

Olamaz., âh, ancak

Görse gönlüm bu gece sevdiğimi ru’yâda

Daha memnûn olacak!

                                                  İsmail Safâ (Mensiyyat)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.