Nurulla Ataç-Çocukluğum Olmadı Benim (Günce)

26 Mayıs 2020 0 yorum Nurullah Ataç 412 Görüntüleme

nurulah-ataç

17 NİSAN, CUMA

Baktım, çocuklar uçurtma uçuruyor. Her yıl, ilkyaz aylarında. Uçurtmayı gördüm mü, bir üzünç duyarım içimde, ağlamaklı olurum. Ben uçurtma uçurtmadım ki! Çocukluğumda pek isterdim, o renk renk kağıtlardan yapılmış uçurtmaların havalanmasına içimi çekerek bakardım. Annem bırakmazdı uçurtma uçurtmaya. Günah mıymış, neymiş, öyle bir şey uydurmuştu. Beş-taş da oynatmazdı.

Onbir yaşındaydım annem öldüğünde, üzüldüm, ağladım ya, artık uçurtma uçurabileceğimi, beş-taş oynayabileceğimi de düşündüm doğrusu. Bir gün bir arkadaşla kocaman bir uçurtma yaptık, bugün de gözümün önüne geliyor, güzel şeydi! Havalandı, havalandı göklerde. Babam duymuş: “Uçurtma uçurmanın bir zararı, bir günahı yoktur ya, annen istemezdi, onun için uçurtmayacaksın” dedi. Sesimi çıkaramadım, büktüm boynumu. Bir gün geldi, karışan kalmadı artık, ama ben de uçurtma uçurtmak yaşını geçmiştim. Şimdi utanmasam karışacağım çocukların arasına.

Uçurtma yapmasını bilsem, utanmaz, karışırdım. Bilmem ki! Demin “bir gün bir arkadaşla bir uçurtma yaptık” dedim, yalan, o yaptı, ben baktım. Ben elimi değdirsem bütün incecik çıtalar kırılır, kağıtlar yırtılıverirdi.

Çocukluğum olmadı benim. Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz. Bir şey söyliyeyim mi ben size. İhtiyarlığı da olmuyor öylesinin. Hani güzel bir ihtiyarlık vardır, insan çocukluğunda yaptıklarını, gençliğinde yaptıklarını anlatır da, gözlerinin içi parlar. Ben kendimde değil, başkalarında gördüm onu, çocukluğu gençliği olmamış kişinin yaşlılığında da bir tatsızlık var, yalnız ölümü düşünüyor, ölümden korkuyor, işte o kadar.

Nurullah Ataç, Günce, s. 86 (Varlık yay. 1971)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

AKIL

1336 Görüntüleme

0 yorum