Gücenme

Gücenme

Gücenme, muztaribim, nâ-şekîb-i hicranım,

Gücenme, münkesirül hâtırım, perîşânım,

Gücenme, merhamet et bî-nasîb-i vuslatına,

Gücenme yâreLiyim aslı iştiyaakınla,

Gücenme, aslı harâbım senin firakınla…

Düşün… kaçar mıyım ey yâr, ihtiyarımla?

Mücâhid olmadayım kalb-i bî-karârımla

Tahammül etmek için ıztırâb-ı firkatine.

Bu hasta kalbime dünyâda tesliyet yokken

Gücenme, kırma beni bir de iğbirar ile sen.

Tevahhuşumla müsebbib benim bu hicrana;

Bu ıztırâb müşabih azâb-ı vicdana,

Tahatturuyle bunun sızlıyor cerihalarım.

Niçin bu yâreleri açtın iltifâtınla,

Mürüvvetinle, o gösterdiğin sebâtınla?

Amîk hüzn ile perverde kalb-i rencidem,

Hayâl ü hâtıram artık siyâh – reng-i elem.

Bütün cevânibe nâfiz gibi bugün kederim :

Senin görünmediğin yerler, âh, pek mağmum…

Gücenme, aslı yetişti bu tâli’-î meş’ûm.

Nigâr Hanım (Aks-i Sedâ)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.