Çırpınma

Çırpınma

Çırpınma, verme kendini kayd-î esârete;

Çırpınma, yok tahammülüm artık muhabbete;

Çırpınma, bî-huzûr-ı garâm etme elverir;

Çırpınma, çünkü beyhûde lerze elem verir.

Çırpınma, ey elemli, felâketli uzv-ı ter;

Çırpınma, üzme çektiğim âlâm ü gam yeter.

Çırpınma, artık oof, usandım bu darbeden;

Bî-sûd darbeler yeter ey kalb-i nâle-zen!

Çırpınma, kesme hüzn ile tâb ü tevânımı,

Lezân-ı girye etme teessürle cânımı.

Bî-fâide bu râbıtalarla teessürât,

Mâdam ki sabit olmayacak ömr-i bî-sebât

Âgâh iken fikir bu mükedder hakikate

Ağreb ki müftekir yine ümmîd ü re’fete.

İnsan deyince ürperiyor tüylerim bütün!

İnsâna incizâbıma hayretteyim bugün.

İnsanlar olmasa evet olmazdı hüzn ü gam,

Dünyâ dönerdi mihveri üstünde bî-elem.

İnsâna bu mezâlimi ta’lîm eden zekâ

İnsâna karşı nefreti îcâd eder bana.

Aklım firârı emr eder olsa metânetim,

Kaanun-ı incizâba teneffürle tâatim.

İkbâl-i ömrü havf ü denâetle almadım,

Ben kimsesiz tevekkeli, metruk kalmadım…

Tâbi’ olunsa lâyık evet ekseriyyete.

Ger ekseriyyet olmasa düşkün denâete.

Ben başka hisle ömrü geçirdim yazık, yazık;

 Re’y-î ekaarib olmadı re’yimle muttazık.

Hep aldanışlar ömrü harâb etti nâfile,

Alkışlarım bu zilleti ben zehr-hand ile!

Makhûr-i mihnet etse de ye’s-i muahharim,

Aczimle ben mezâlime karşı muvakkarim…

Bâzîçe ettiler seni ey uzv-ı zinde-dâr!

Sâfiyyetiyle müftehir ey kalb-i nâle-kâr,

Lâkin yine getirme halel intizâmına!..

Lâyık değil bile bu güruh intikaamına.

Çırpınma artık üzme beni, hem de kendini;

Hem-nev’ime temâyülü kes, kes şu bendini.

Çırpınma, kimise etmedi idrâk hâlini;

Îzâha etme sen de tenezzül meâlini!..

Çırpınma, kes bu nâlişi, lâyık sana sükût;

Evvel sükût, sonra yine, dâimâ sükût…

Nigâr Hanım

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.