Yüreğe Gömülen Aminler

9 Mart 2017 0 yorum Edebîce Yazılar 637 Görüntüleme

korkuİnsan, yüzyıllardır kendini arayan ;ama kendinden başka her şeyi bulan insan.Ne tuhaf canlıdır ! insan. Aç kalır masumlaşır doyar canavarlaşır. Derler ya hayvanın aç olanından insanın tok olanından korkacaksın. Ne güzel ve doğru bir sözdür. Sınırlı ve yalan dünya kaynaklarına sınırsız ve gerçekçi arzularla bağlanan çılgın insan bu sözün aynasıdır. Hırçın bir kediye süt verirsin içer uysallaşır hatta zararsızlaşır. İnsan öyle mi! Seversin beğenmez. Yedirirsin arkandan kuyunu kazar. Ok atmayı öğretirsin ilk sana nişan alır. O yüzdendir, zordur insan olmak ve insanlarla yaşamak.

Efendim neden bu konuda böyle hepimiz yaralıyız; çünkü izlerimiz var. Mutlu olur kibri artar insanın. Başarılı olur nankörlüğü artar. Mesleği olur işsiz günlerini unutup gariban canı yakar. Bu tecrübeler bize öğretir ki insan doydukça, kazandıkça asıl ilkel kimliğini ortaya dökmeye başlar. Biz insan kalmak için öncelikle şartların değil yüreğin insanı olmalıyız. Geliştikçe daha insan olmalıyız. Biraz önce bahsettiğimiz insan türü hayvan mertebesinin altında olan insanımsı bir güruhtur. Biz en azından hayvanla eşit ya da biraz hayvandan iyi olmak zorundayız. Eşref-i mahlukat olmak bir derecedir. O rütbeyi kazanmak hayat felsefemiz olmalı.

Niçe’nin dediği gibi insan kendini aşabilen bir canlıdır. Dualara sağırlaşan sıradan insan yerine yüreğe gömülen aminlerin insanı olmalıyız…

 

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum