Eylül Sabahı

Her şeb bu sevâhilde, bu yerlerde bütün gün

Dil-dârı tefekkürle geçer vakt-i hazinim;

Kalb-i gamînim

Pek ona düşkün,

Ettikçe şu eylül sabahındaki o rikkat

Hem kalbimi, hem fikrimi, hem ruhumu tehyîc

Hep bu taravet

Aşkımı tervîh

Eyler gibi, ondan bana her lâhzada bir bû,

Bir bû-yi muhabbet getirir mühtez ü perrân

Gönlüme dârû

Nefha-yi cânân…’

Vaktâki dalar rûhunu tedkîke hayâlim

Bir neş’e-yi pür-hüzn ile ser-mest olurum ben;

            Ol dem ki melâlim

            Kalbi eder şen

Dil umk-ı nigâhında arar şiddet-i sevdâ

Düşkün, mütereddid, müteellim, mütehassir;

Hâtır-ı şeydâ

Pek müteessir.

Ver kalbe sükûnet, yetiş ey yâr-ı dil-ârâ,

Ey sâlib-i ârâm-ı dil, ey neşve-yi hâtır,

Et beni ihyâ,

Kalbimi şâtır!

                         Nigâr Hanım (Aks-i Seda)

Eylül Sabahı yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Gücenme, muztaribim, nâ-şekîb-i hicranım,

Gücenme, münkesirül hâtırım, perîşânım,

Gücenme, merhamet et bî-nasîb-i vuslatına,

Gücenme yâreLiyim aslı iştiyaakınla,

Gücenme, aslı harâbım senin firakınla…

Düşün… kaçar mıyım ey yâr, ihtiyarımla?

Mücâhid olmadayım kalb-i bî-karârımla

Tahammül etmek için ıztırâb-ı firkatine.

Bu hasta kalbime dünyâda tesliyet yokken

Gücenme, kırma beni bir de iğbirar ile sen.

Tevahhuşumla müsebbib benim bu hicrana;

Bu ıztırâb müşabih azâb-ı vicdana,

Tahatturuyle bunun sızlıyor cerihalarım.

Niçin bu yâreleri açtın iltifâtınla,

Mürüvvetinle, o gösterdiğin sebâtınla?

Amîk hüzn ile perverde kalb-i rencidem,

Hayâl ü hâtıram artık siyâh – reng-i elem.

Bütün cevânibe nâfiz gibi bugün kederim :

Senin görünmediğin yerler, âh, pek mağmum…

Gücenme, aslı yetişti bu tâli’-î meş’ûm.

Nigâr Hanım (Aks-i Sedâ)

Gücenme yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Hatırında mı?

Sevgilim hâtırında mı hâlâ

O tenezzühle, âh o dört nîsân?

“Bunu ben hâfızamda kayd ederim”

Diye ta’zîz ile bu târihi

Beni gaşy-i meserret eylerdin.

O günü yâd eder misin acabâ

Ki bize bahş ile sürûr-i cinân.

Diyerek sanki “Ben geçer, giderim”

Ediyordu kulûbu tefrîhi

Bize ihtâr; itâat eylerdin.

İki gün sonraki o şâm-ı bahâr.

O nesîm-î pür-ihtizâz-ı rebî’,

Seni zevrak-süvâr-ı izzet edip

Tehlike, hâilegözetmeyerek

Sâhile sevk eden o hiss-i garâm,

Kumlar üstünde intizâr ü karâr,

O  menâzır, o hâl, o şi’r-i bedî’…

Beni sâhil-güzîn-î vahdet olup

Beklemekten şikâyet etmeyerek

Müterakkıbtın öyle… hoştu o şâm.

Sevdiğim ben dolaştım işte yine

Oralarda garîb ü ser-gerdân;

Her hacer-pâre her soluk yaprak;

Neye baksam ederdi hep ihtâr

Bana geçmiş bahâr-ı mes’adeti.

Bu teessür, bu aşk-ı dîrîne

Yeniden etti magzımı sekrân;

Zîr-i payımda sarsılıp toprak

Kalmadı kaabiliyyet-i reftâr;

Geçen ömrün bu oldu mahmedeti…

                               Nigâr Hanım(Aks i Sedâ)

Hatırında mı? yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Feryâd ki feryadıma imdâd edecek yok

Efsûs ki gamdan beni âzâd edecek yok

Te’sîr-i muhabbetle yıkılmış güzel ammâ

Vîrâne dili bir daha âbâd edecek yok

Kes, varsa alâkan bana ey tâli’-i dûnum

Sen vâr iken âlemde beni yâd edecek yok

Hakkıyle bilir zâr gönül hâlet-i aşkı

Mahirdir o fende anı üstâd edecek vok

Yâ Rab ne için zâr Nigârî şu cihânda

Nâ-şâd edecek çoksa da bir şâd edecek yok

Nigar Hanım(Efsûs, l)

Gazel yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Yegâne sevdiğin âlemde ben miyim şimdi?

Sahîh ben miyim artık muhâtab-ı aşkın?

Bütün o hiss-i amîki fuâd-ı pür-şevkin,

O ibtilâ-yı ezel, o alâik-î ebedî

Benim mi şahsıma mahsûr?.. Bir daha söyle.

O sânihât-ı hazinin, o beyyinât-ı gamın,

Sahîh, mülhimi hep ben miyim, bugün, söyle;

Tahassüsâtını, efkârını bütün söyle.

Getir şu kalbime dök varsa, sevdiğim, elemin

Eden nedir seni rencûr?.. Bir daha söyle.

Nigâr Hanım (Aks i Seda)

Bir Daha Söyle yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Çırpınma, verme kendini kayd-î esârete;

Çırpınma, yok tahammülüm artık muhabbete;

Çırpınma, bî-huzûr-ı garâm etme elverir;

Çırpınma, çünkü beyhûde lerze elem verir.

Çırpınma, ey elemli, felâketli uzv-ı ter;

Çırpınma, üzme çektiğim âlâm ü gam yeter.

Çırpınma, artık oof, usandım bu darbeden;

Bî-sûd darbeler yeter ey kalb-i nâle-zen!

Çırpınma, kesme hüzn ile tâb ü tevânımı,

Lezân-ı girye etme teessürle cânımı.

Bî-fâide bu râbıtalarla teessürât,

Mâdam ki sabit olmayacak ömr-i bî-sebât

Âgâh iken fikir bu mükedder hakikate

Ağreb ki müftekir yine ümmîd ü re’fete.

İnsan deyince ürperiyor tüylerim bütün!

İnsâna incizâbıma hayretteyim bugün.

İnsanlar olmasa evet olmazdı hüzn ü gam,

Dünyâ dönerdi mihveri üstünde bî-elem.

İnsâna bu mezâlimi ta’lîm eden zekâ

İnsâna karşı nefreti îcâd eder bana.

Aklım firârı emr eder olsa metânetim,

Kaanun-ı incizâba teneffürle tâatim.

İkbâl-i ömrü havf ü denâetle almadım,

Ben kimsesiz tevekkeli, metruk kalmadım…

Tâbi’ olunsa lâyık evet ekseriyyete.

Ger ekseriyyet olmasa düşkün denâete.

Ben başka hisle ömrü geçirdim yazık, yazık;

 Re’y-î ekaarib olmadı re’yimle muttazık.

Hep aldanışlar ömrü harâb etti nâfile,

Alkışlarım bu zilleti ben zehr-hand ile!

Makhûr-i mihnet etse de ye’s-i muahharim,

Aczimle ben mezâlime karşı muvakkarim…

Bâzîçe ettiler seni ey uzv-ı zinde-dâr!

Sâfiyyetiyle müftehir ey kalb-i nâle-kâr,

Lâkin yine getirme halel intizâmına!..

Lâyık değil bile bu güruh intikaamına.

Çırpınma artık üzme beni, hem de kendini;

Hem-nev’ime temâyülü kes, kes şu bendini.

Çırpınma, kimise etmedi idrâk hâlini;

Îzâha etme sen de tenezzül meâlini!..

Çırpınma, kes bu nâlişi, lâyık sana sükût;

Evvel sükût, sonra yine, dâimâ sükût…

Nigâr Hanım

Çırpınma yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.