O SES
ötün kuşlar, esin rüzgârlar esin,
Aksi bende “baba!” diyen her sesin..
Gözlerim sönsün ki çocuk görmesin;
Görmesin beşikler ve salıncaklar…
Gözyaşım başında kaynak olsaydı;
Kalbim, fidanına yaprak olsaydı;
Seninle birlikte toprak olsaydı.
Baharlar, meyveler ve oyuncaklar…
İstiyorum ki o ses “baba!” desin.
Yeniden dirilip ruhum titresin.
İstiyorum ki o ses “baba!” desin,
Mesut penceremden görsün şafaklar…
Gönül yine mezar istiyor, mezar!
Çocuksuz ovalar, çocuksuz bağlar!
Çocuk şarkıları duyulmaz dağlar!
Çocuk arabası geçmez sokaklar!..
Edremit 1936
Ömer Bedrettin Uşaklı– Sarıkız Mermerleri
Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.
Henüz yorum yok.
Bu yazıya yorum yapabilirsiniz.