Bir Gece

Orman büyük, ağaçları yüksek, küşâde-bâl

Birbirleriyle dâim ederler müsâhabe:

Meh-tâb parça parça düşer ba’zı yerlere.

Orman bu hey’etiyle, semâ yı mükevkebe

Benzer. Öper de- nûr-t mehi gizlice zılâl,

îrâs eder o bûse – sirâyetle her yere –

Bir fecr-i nev-ziyâ-nigehin rengini şebe.

Kuşlar – o hande-zâr-ı tabiat perileri –

Başlar nisâr-ı nağmeye, orman sükût eder.

Rîzân olur yavaşça zemine o nağmeler;

Takbîl edip şemîm-i ziyâ-dâr-ı meşceri

Sevdâ gezer ağaçların umkunda der-be-der.

Tehzîz eder havâyı bu âheng-i nûr-fâm;

Bir hüsn-i muhtecib açar aheste bâlini

Elhân-ı işve-kâr ile leb-ber-leb-î garâm…

Âheng-i hüsnünün duyarım ben meâlini.

                   Ahmet Reşit Rey

                                             (1895)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.