VALİDEME

Hani sen… saçlarımı okşayarak,

Her gece germî-i bâlinde beni

Yatırırdın, ısıtırdın., hani sen!

Nazar-î şefkatine hande eden

Oğlunun dîde-i hâbîdesini

Bûselerle kapatırdın; ancak

O zaman kendin uyurdun da yine

Gece kaç kerre, benimçün tekrar

Hâb-ı âsûdeni terk eyleyerek,

Ser-i bâlînime şeh-bâl-i melek

Gibi bir zıll-ı sıyânet îsâr

Etmeden vazgeçemezdin, anne!

Hani ben… en ufacık bir şeyle

Ba’zan âzürde-i hüzn olsam eğer

Nazar-i şefkatinin buseleri

Bana bir neş’e ederdi kederi;

Çeşm-i handânına eylerdi eser

Bî-sebeb girye-i tıflaane bile.

Hani sen… sıhhatini, râhatini,

Yavrunun neş’e-i ma’sûmu içün,

Zevk alırdın edivermekte fedâ;

Görmesen oğlunu bir gün meselâ

Mütegayyir, müteheyyictin o gün;

O gün örterdi keder safvetini.

Hani sen., âh unutmam bunu hîç!

Bister-i merke uzandın, bî-tâb;

    İlticâ-gâhım olan göğsünden

   Çıkıverdi nefesin pür şiven,

   Dide-î müşfikin âlûd-ı sehâb,

    Rû-yı zerdinde saçın pîç-â-pîç,

Müteveccihti semâvâta yüzün;

Bütün ebvâb-ı bülend-î rahmet

Pîş-gâhında küşâdeydi, yine

Bana ma’tûf olarak söndü gözün,

Beni tevdîi düşündün birine

Sen bu âlemden ederken rihlet

Bugün reşâşe-i seyl-âb-ı ömr-i mevc-â-mevc

Atar cebîn-i taab-dîdeme kef-î tahkir.

Arar o mevceler üstünde kollarım imdâd,

Fezâda hiçe döner ettiğim derin feryâd;

Yuvarlanır dururum muttasıl zelil ü hakir,

Geçer, gider ta yanımdan zılâl-ı fevc-â-fevc:

O gölgeler, o hayâlât-ı beste-çeşm ü dehen

Ne bir nigâh-ı tarahhum, ne bir sedâ-yı elem

Bırakmadan çekilir, dâimâ tereddüd eder

Ve ben, o gulgule-î şeyle vakf-ı sem’-i keder

Eder de serdî-yi haşyetle titrerim her dem…

Niçin harâret-i bâiin uzak bugün benden

Zavallı anneciğim!

(1898)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.