Çoban

Çoban

Ovalarda ne hoş gezer sürüler!

Sanki onlarla can bulur ovalar.

Bir çocuk bir kuzu bulur kovalar

Anası haykırır kuzuysa meler,

Ârzû etirir çobanlığını.

Çobanın hâline hased ki odur

Fâriğ-i în ü ân ü bûd ü nebûd

Ana ömründe olmamış meşhûd

Menba’-i derd-i lâyuad ki odur

Şehrlerde bizim taayyüşümüz.

Doğmadan âf-tâb olur bîdâr

Hâb-ı nûşîn-i istirâhatten.

Kesb edip ma’nevî ibâdetten

Yüreği inbisât ü zevk u mesâr

Bir hevesle kıyam eder işine.

Yer içer tâze sütle tâze balı.

Hele memnundur iştihâsından.

Hazz edip mandıra hevâsından

………………………………….

………………………………….

Emr ü nehy eyleyip safîr-zenân

Sürüyü sevk eder çerâ-gâha.

Anı ta’kîb ile düşer râha,

Kendi de dil-küşâde vü ferhân.

Hem gider hem cihânı seyr eyler.

O dem eyler güneş de arz-ı cemâl

Yaldıza gark olur nice dağlar,

Bir taraftan akar sular çağlar.

Dinledikçe çoban anı fî’l-hâl

Hiss-i sevdaya râm olur yüreği.

Dağılınca sürü dağa bayıra,

Kelbe tefvîz eder hirâsetini.

Atf içün kalbe çeşm-i dikkatini

Uzanır kendi de güzel çayıra,

Bir zaman öylece durur düşünür.

Kavalı şevk ile edip der-dest

Çalar, ettikçe kendini ta’kîb

Bülbül-i hoş-edâ garîb garîb

Çobanı saz ve söz eder ser-mest

O zamân âşıkâne âh eyler.

Haste-yi aşktır, bu illetten

Çoban âh eyler, inler, ağlar da.

Ömrü geçmekle kırda dağlarda

Neden olsun berî o lezzetten?

Hiç, bir insan yaşar mı sevdâsız?

Sürüyü toplayıp guruba karîb

Yine me’vâsına iâde eder.

Bu zamandan da istifâde eder

Giderek geh ferâz ü gâh nişîb

Âsumâna, zemîne nazra-künân.

Böyle demler geçer çoban bilmez

Hafta, ay, yıl, esâmi-yi eyyâm.

Azalıp bitse de hayâtı müdâm

Neşesi, zevki artar eksilmez.

Kâm alır muttasıl tabîatten!

                             Recaizade M. Ekrem  (Zemzeme I)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.