Sen Olmasan

Sen Olmasan

Sen olmasan… seni bir lâhza görmesem yâhud,

         Bilir misin ne olur?

Semâ, güneş ebediyyen kapansa, belki vücûd

Bu leyl-i serd ile bir çâre-yî teennüs arar.

                    Ve bulur;

Fakat o zulmete mümkün müdür alıştırmak

Bütün güneşle, semâlarla beslenen ruhu,

                   Bu rûh-ı mecrûhu?..

Sen olmasan… seni bulmak hayâli olsa muhâl.

                  Yaşar mıyım dersin?

Söner ufûlüne bir lâhza kâil olsa hayâl;

Soğur, donar, kırılır senden ayrılınca nazar;

                    Ne hazîn

Gelir hayât o zaman hem vücûda, hem ruha!

Yaşar mıyız seni kaybetsek âh ben, kalbim.

                  Bu kalb-i muztaribim?..

Sen olmasan… bu samîmî bir i’tirâf işte :

                    Sen olmasan yaşamam;

Seninle râbıtamız hoş bir i’tilâf işte;

Fakat bu râbıta hâlî mi rûhu ezmekten?..

                      Akşam

Gurûba karşı düşündüm sükûn içinde bunu:

Fena değil sevişip ağlamak, fakat heyhât,

                  Bükâya değse hayât…

                             Tevfik Fikret (Rübâb-ı Şikeste)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.