Devenin Başı

Devenin Başı

— Halûk’un Ezberi —

Vaktiyle büyük bir devenin bir başı varmış…

Başsız deve olmaz ya. masal, neyse; bütün gün

         Yaz kış, bu beyinsiz, bu çürük baş

                 Göl, kır, tepe, dağ, taş,

Bî-çâreyi beyhûde sürükler ve yorarmış…

Bîçâre ağır gövde ne yapsın, kime küssün?

Bir karga bulup derdini dökmüş, o demiş: – Vâh!

Baştan büyük Allah… Başa gelmiş, çekeceksin.

   Artık işe hörgüç bile şaşmış,

        Kuyruksa dolaşmış

Baştan başa enhâyı; fakat kimseyi Allah

Baştan düşürüp kuyruğa baktırmasın; ilkin

Bir parça durup dinleyen olmuşsa da, git git,

Âlem bu uzun derdi işitmekten usanmış;

  Artık kime dinletmeğe gitse,

       Kim duysa, işitse

Yüz vermediğinden, devecik sâkin ü sâkit

Bir hendeğe inmiş, başı sokmuş ve uzanmış.

Birden çekilip: “Haydi – demiş – dûzaha, murdar!”

Haksızlık eden başları bir gün… koparırlar.

                               Tevfik Fikret (Halûk’un Defteri)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.