Altı üstü ne kadarlıktı ki şu ömür..
Çok değil ilk zamanlarında yaşının,
“Senden adam olmaz !” başlıklı..
O yarım sevgili babaların;
sitemkâr ağızlarından..
Coşkulu nidalarla..
ilk gençlik küfürlerini duyardı…
Dinlerdi zalim zaman…
Lâ havle çekerdi sabrı..umudun…
Ağustos aylarında yağardı belki de
en çok..
avuçlardan göğe..
kutsal tövbelerin..
İsrafilce üfürdüğü diriliş…
Lâkin zaman kısaydı…

Umudunu kime sattığı belirsiz..
Deli kızların türküleri,
kulaklarda çınılardı…

Çıngıraklı acılar ekerdi eteklerine kadınlar..
Saygılı sövmeleri o vakitlerde ağızlarında susardı…

Zaman yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Çocuklara sunacaktım aslında bir şiir

gel gör ki içim bir hüzün

anlayan bir çocuk gibi..

İçim acıyor, ta derinim

sanki tüm hücrelerimde aynı his

bitmek bilmeyecek, hiç dinmeyecek

öylesine bir acı..

Hiç baharın gelişinden korkar mı insan

böyledir işte gelecek kaygısı

herkese, her şeye kızgınım biraz

yine de dileyim

kaçıp gitmeyin

tüm zaman öylece

akıp giderken bensiz

beni de bekleyin..

Bir rüyaydı hepsi, uyandık..

Uzun zaman sonra ilk kez

gerçekten hissediyorum, yaşamak arzusunu

öyle ki tüm yaşam akıp gidermiş de

ben öylece bekliyorum gibi

yeniden yaşamak istiyorum

dursun yaşam, ben de akayım!

durgun ırmaklardan dalgalı denizlere

dirilmek, bir yosun içinde olsa

yine de razıyım, yeter ki olayım..

Dirilmek yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Fatih KAPLAN

3 Mayıs’ta yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Göñlümüzü büker utanç

Gördük sevdik kendimizi yerdik

Sevilen gök ise işte biz yerdik

Geldik dünyaya talazda tozda geldik

Sanki herkes yerli biz dünyaya eldik

Yamru yumru bir var oluş bu iş

Eğreti gözleri kanlı yüzü epey allı

Çilli yanık kurumuş kavlamış

Kavruk tenli kirli yenli balayken

Dediler uyuma iş var sen kalk erken

Kalktık o zaman uyumadık daha

Daha uyumayız biz gece erişirken henüz sabaha

Uğrulu değil ağrılı bir hayat

Acısı az sancılı bir hayat

-Hep olan sancı acıyı unutturur-

Felekten hep kamçılı bir hayat

Hayat kalıcı biz geçici

Beyler alıcı biz hep verici

Bizimkiler durmaz erken gidici

Tamam geçelim göçelim biz

En azından acıyı seçelim biz

Yok o da yok hak yok yok

Hak isteyende akıl veren pek pek çok

Biz doğduk işte toza boza düze

Deniz uzak derler denizin düşsek içine

Tutar bizi deniz zaten belki de yutar

Denizde olmaz bizimkiler toprağa yatar

Ot çöp sap saman

Olmadı mı bunlar halimiz yaman

İki uyuz keçi biraz kuyruklu koyun

İt uyuz olmuş kapışmış yaralı boyun

Un var un unla ünlü dün

Dün de un gün de un yarın da un

Damda ocakta sinide karında un

Un olmasa her gün uvun

Yağ yok yağsız un yavan

Çuvalla şinikle urupla un

Dua et hep hatırlı un

Yokluk işte görmeyince çokluk

Fakirin fikiri efkar

Yazın sevdasına yağar kar

Kar kalkmaz burda bahar gelse ne

Kar yağmış gönle ömre kadere

Kaderin gözü bakar kedere

Gözler çekik rengi çekip gitmiş

Saçları sarı mı toz mu konmuş

Yok yok burda yok topraktan oñmuş

Doğdu boza belendi toza öldü yaza

-Okulu gören varsa içlerinde

Zor bulunur bu kadarın kaçında-

Başının taşına iki satır yaza

“Zamanım az işim tez

Şikayet öz duyulmaz söz

Elim uz yaptıkça boz

Kişioğlu verdiğince verebilmeli

Vergim baç karnım aç

Meyve piç başak biç

Olmasa hiç güzel seç

Kişioğlu sevdiğince sevebilmeli

Namım garip halim arif

Mekanım boz göñlüm köz

Derler Deli aslım veli

Kişioğlu geldiğince gidebilmeli”

Yazdılar taşına mezar başına

Kazdılar derine koydular tek başına

Geçtiler ölünün cenaze aşına

Kimi yetimine hayıflandı kimi maaşına

Deli

BOZ ÖLÜ yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Anlaşılamamak kaygısı

sancılar dokunduğu her yerde

kalan bir şeyler hissi hep

içinde kor olur

yanar, tükenmek bitmez hissi

anlaşılmamanın bilmez seçkisi..

En değerli parçasıdır ömrün

bir dostun içinde

yeşeren, yakmaz od gibi

var olan peşi sıra

ihanet hissi..

Bir ömrü incitecek denli güzel

sevi dedikleri içinde

birikir, söner od içinde

bir daha hiç duymayacak olan

bir olma düşkünlüğünde

ötesi artık kendine..

‘Ben’ gibi yapmak yarını

geçmişin içinde uçsuz

gömülmek, bilinmez bir yola

sürüklenir öylece doludizgin

yazgısı elinde

batırmış ne varsa

ansızın ayrımına varmanın

elinde ne kaldıysa

hiç olmamanın eziciliği..

Resim( John Bramblitt http://www.nkfu.com )

Anlaşılamamak Kaygısı yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

YAĞMUR YAĞSIN

Yağmur yağsın öfkemin üstüne

Yağmur yağsın üstüne

Üstüne düşsün yağmur ateşin.

Yağmur doğsun gecemin kıyısına

Yağmur dolsun öfkemin kuyusuna…

Ey yağmur!

Kurak toprağa düştüğün gibi

Düş gönüllerimize,

Merhametimiz kabarsın.

Toprağın kalbindeki tohumu

Büyüttüğün gibi büyüt sevgimizi

Bir ağacın yaprağını okşadığın gibi

Okşa saçımızı

Susuzluğumuzu dindirdiğin gibi

Dindir acımızı.

Damlayı suya koşturduğu gibi

Koştur sevdamızı

Yaprağımızdan gir özümüze

Yumuşat katılaşan yüreğimizi…

Ben yağmura söyledim

Yağmur da sahibine iletir.

Sonra yağmurun sahibi,

Rahmetinin sesini

Elbet dinletir…

  Yaşar Vural

Bafra, 16 Ağustos 2015

Yağmur Yağsın – Yaşar Vural yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Şimdi diyorum yok oluversen,

Göz hududumdan.

Kirletmesen çarpık ayaklarınla

Kutsal saydığım toprağımı

Varlığınla…

Göğümü, yerimi

Göğsümde nefesimi daraltmasan…

İki günlük âlemde güneşimi

Karartmasan

Küçükleri geçtim

Büyük dağları yaratmasan.

Üç defa “yok ol” desem

Talak hükmünce

Çok mu boş olur?

Yok ol, yok ol, yok ol..

Düşer mi, düşmez mi,

Düşerse hoş olur,

Boşanır semerinden, kemerinden

Düşmezse, bekle ki ölsün

Kederinden….

         Yaşar Vural

YOK OL yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Yaşar Vural

SÜLEYMAN DOĞMAK yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

senden ne olur onu ben bilmem
ne olamayacağını bildiğim kadar.

Yaşar Vural

SENDEN NE OLUR yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Güneşi diyorum,

Sıvayacak koca ellerin var mı

Gözleri boyayan yalanların kadar?

Taşı taşı dönmez bu çark

Taşıma, öfkeme kibrit suyu

Kibir doldurmuş taslara

Hep böyle mi bunun huyu?

Güneşi diyorum

Sırtında taşıyabilir misin?

Dilinle taşıdığın odunlar

Yanar mı onun kadar?

Göz yaşları sel olmuş

Günahına diyet olmaz,

Söndürmez nârını

Zirvelerden bakmak hoştur amma

Kim bilecek yarını…

Güneşi diyorum,

Güneşi de korkutabilir misin?

               Yaşar Vural

Güneşi Diyorum yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.