SENİNLE ZAMAN
SENİNLE ZAMAN Gözlerin, gökyüzü olur özüme Tutar beni nice dağlar
SENİNLE ZAMAN Gözlerin, gökyüzü olur özüme Tutar beni nice dağlar
Sessizliğin vâh ayıdır yirmi dört mart Sanma yalnız bir sayıdır
Elleme bu yaranın devâsı yok, Beni bu dertlere salanı getir.
Sebebi yok varoluşumuzun Bir kere göz göze gelmeliydik… Sonunda da
Düşünmezdim kimseyi böyle Sen düştün yüreğime Bir Kasım gecesi. 
Biz, Keş Dağı’nda yitenleriz. Çınarı dergâhta yatanlarız. Bir karanlık,
Mabedimde selâlar… Akransız hüzün gecelerinde… Rükûm ve secdem arasında edeple;
Ölüm koşusuna başlarken sakat Doğanı severim, doğanı gayrı! Benim durulmaya
© 2016 Edebice Dergisi.Tüm hakları saklıdır. Web Yazılımcısı:Emre Ece