Lobotomi

LOBOTOMİ

17.07.2017

Bir adı var bunun;

Lobotomi…

Hiçbir şey hissetmiyorum.

Hayatımın öznesi sürülmüş,

Yüklemi eylemden yoksun…

İş, oluş, kılış bildirmiyorum artık.

Hareketlerim donuk…

Uzun bir tatile çıksam,

Bir çadır,

bir dost -kedi olmasa-

Yalnızlığıma tahammül edebildiğim kadar yaşasam…

Umudum elverdiği kadar…

Bir akşamüstü kimseyi rahatsız etmeden

ölme meziyetini göstersem…

Olgunlaşmamış bir elma suratıyla gülmesem…

-hiçbir zaman gerçekten gülmediğimi neden fark ettim-

İki ayağımın iki parmağında iki nasır,

Bana yürüdüğüm yolları anımsatarak

İyilik yapıyor olabilir mi?

İçimdeki iyimser ara ara kılcal damarlarımdan

beynime kan pompalıyorsa

Zamanıdır;

Bana bir şey sun ey hayat,

Alayım.

Bana bir isim ver,

Bulayım.

Bana bir yol göster,

Gideyim.

Bana bir yalnızlık kadar yakınlık besle,

Yanında kalayım.

Her gece aksini söylesem de

Ölmek istemiyorum.

Ölmek istemiyorum.

Ölmek istemiyorum.

S. Nur Kurt

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.