BURSA’DA AKŞAM

Bu gün de sonbahardan süzülüp doğdu akşam

Dağların yere indi koyu serin gölgesi.

Uludağ etekleri al ipekten bu akşam

Düştü yeşil ovaya kubbelerin gölgesi.

Ufuklarda bu akşam ne sis var, ne bulut var

Selvilerin içinde bir alev Emir Sultan.

İçten dualar gibi geçiyor sanki rüzgar

Bir ilahi adaya benzeyen Yıldırım’dan.

Orada ince yollar gölgeleniyor işte

Karşıdan renk içinde solgun ay görünüyor.

Güneşin son nurundan bir damlacık içmiş de

Şu karşıki kulübe bir saray görünüyor.

Gözlerine vurunca kubbelerin gölgesi

Öz cenneti gönlümle seyr ettim ben bu akşam.

Göklerde ne bir nefes, ne de bir kanat sesi

Uludağ etekleri al ipekten bu akşam…

                      Ömer Bedrettin Uşaklı – Deniz Sarhoşları

Bursa’da Akşam yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

KAŞKAR

Gözüm uzak, pek uzak bir cihanda…

Yeşil göller, mor ormanar… hududu

Bir hayali İrem gibi bitmeyen

Görünmeyen bir cenneti orarsı

Hasret çeken bülbüllerin yuvası

Gülüstanlar harab olmuş;,.. derinden

Bir hıçkırık sorar: “Burda neoldu?”

Gözüm uzak, pek uzak bir cihanda…

Görüyorum genç kızların başları

Siyah, yanık lalelerle süslenmiş;

Üç yüz yıllık esirliğin matemi

Bir alaca karanlığın elemi

Çökmüş, dağlar müebbeden sislenmiş. Düşmüş yere türbelerin taşları.

Gözüm uzak, pek uzak bir cihanda…

Henüz altun kandilleri sönmeyen

Ma’betlerin kapısında bekliyor

Bizi hala Kutadgu’nun ümidi…

Bu virane bir zamanlar ne idi!..

Yadı şimdi tarihlerde inliyor;

Ey Burga Han, ruhun mudur inleyen?

                Ömer Seyfettin (1915)

Kaşkar yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

BAHAR RÜZGARI

Aydınlatır sıcak güneş

Ormanları, tarlaları…

Es, baharın hoş rüzgarı!

Ey baharın hoş rüzgarı,

Kırlangıçlar nerde şimdi?

Kış gelince gitmişlerdi…

Kar yağmadan gitmişlerdi,

Fakat yazın gelir onlar,

Artık yok hiç, ne kış ne kar…

Şimdi sıcak! Ne kış, ne kar!

Hep ağaçlar çiçeklenmiş,

Yaz zamanı dünya şenmiş…

Gök. kasaba, her yer şenmiş;

Lâkin nerde kırlangıçlar?

Mavi gök boş, ey hoş rüzgar!

Gökyüzü boş tatlı rüzgar

Billur dere ipek orman

Haber bekler uzaklardan…

Kırlangıçlar uzaklardan

Gelsinler; boş yuvaları.

Es, baharın hoş rüzgârı

     Ömer Seyfettin (1918)

Bahar Rüzgârı yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

                      “Fantazi”

İnce, beyaz bir leylağa benzeyen,

Nazik elin sıcacıktı elimde.

Bu leylağı yavaşçacık öperken,

Sordun bana:

“Aşk var mıdır?”

Benim de

Bunda biraz şüphem var… Ah sevgilim,

İnanmadan yapmak, fakat ne elim!

Sustum, evet, “var!” deseydim o zaman,

“Söyle nedir?” diyecektim şüphesiz.

Hayalim de söndü hemen bir umman,

Hayalim de dalgalandı bin deniz…

Sustum, evet bilmiyordum, o nedir?

Bir hal var ki heyecanlar getirir?

İnce, beyaz bir leylağa benzeyen

Nazik elin sıcacıkken elimde.

Bir leylağı yavaşçacık öperken

Duyduğum şey nedir? Bilmem… senin de

Bir duyduğun varsa böyle…

Gül bana.

Aşk diyelim aşk, bu tatlı duyguna!

                  Ömer Seyfettin (1917)

Aşk yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

“Ülkü”

Milletleri uyandırır uykudan

Bir ateştir; alevi var, külü yok!

Hainlerin ödü kopar korkudan

Kurtulunca yayından bu ateş ok!

 Bu ateşin nuru ile esirler

Zincirleri koparırlar, galeyana gelirler.

Taht yıkarlar, taht yaparlar ve derler:

“Durmayalım, hakkımız var daha çok!”

Mefkure bu: Yok mu, ey Türk, haberin?

Bu mukaddes şeyle yanar içerin,

Aç gözünü, artık uyan, hem gerin,

Bırak çıksın kalbinden şu ateş ok!

                                       Ömer Seyfettin

Mefkure yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Yaklaşırken yanımdaki kılağuz “Yoksa” diyordu

“Burda kimse, durmayalım, bu bir yıkık binadır!”

Yaklaşınca durdum baktım içerisi tam-takır,

Koca zaman sert eliyle ezmiş idi bu yurdu

Ruhuma bir acı, sessiz, garip elem duyurdu,

Etrafında gördüğüm o baldıranlar, o katır

Tırnaklan, o kamışlar, o çalılar…

Bir ağır hasta gibi hepsi sanki baygın baygın uyurdu…

Sonumuzu, akıbeti düşünmeğe başlarım;

“Niçin böyle yürüyeyim, üzüleyim her adım,

“Şu hiçliğe bile bile gidiyorken…” diyerek

Dalıyorum, bir koğuktan beklenilmez bir uçuş,

Bir kahkaha koptu: “Yürü, yaşayana yol gerek…”

Dedi sandım üzerimden gelip-geçen bu baykuş.

                          Ömer Seyfettin

Yıkık Han yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Güneş gurub ediyor… Ellerim cebimde, hazin

Bir înfi’al ile ben penceremde bekliyorum

Senin hayâlini, âh ey güzide-i ruhum!

Bu intizar ile asude, geçti hâb-i sinin…

Güneş gurub ediyor… Gözlerimde işte senin

Nigâh-i devr-i füsunun uyandı; mecruhum,

Bu iştiyâk-u hararetle, nâ’im-ü mahrum,

İçinde böyle soğuk bir sükûn-ı senginin

Güneş gurub ediyor… Şimdi bir bahar gecesi

Hulul eyleyerek, durdu rüzgârın nefesi…

İçimde bir acı, her günkü hüzn-i me’sunum:

Güneş gurub ediyor… Ah işte söndüm sen

Zilâl-i şeble, evet, ben bu gün de meyûsum

Güruhlarla tûlû eyleyen ümidimden…

                             Ömer Seyfettin (1906)

Hicrân-ı Müzmin yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Güneş batmakta, ovada gecenin,

Gölgeleri büyür, büyür sararır

Ağaçlıklar, akan sular bir serin,

Rüzgâr ile dalgalanır, kararır

Kuşlar ötmez, yuvalar boş görünmez

Bir ışıltı uzaklarda, yazık ben

Öksüzüm şimdi, bu yolda giderken

Gök bile yıldızlarına bürünmez!

Eski izler, çirkin korkunç lekeler,

Kılavuzluk eder, zavallı atım

Şüphelenir bu gidişten ve kişner…

Gece gelir, ıssızlık sanki solur

Ve ruhum uyur uyanır, her adım

Atımın nal sadası ninni olur…

                              Ömer Seyfettin (1905)

Yalnızlık yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.