Yaklaşırken yanımdaki kılağuz “Yoksa” diyordu

“Burda kimse, durmayalım, bu bir yıkık binadır!”

Yaklaşınca durdum baktım içerisi tam-takır,

Koca zaman sert eliyle ezmiş idi bu yurdu

Ruhuma bir acı, sessiz, garip elem duyurdu,

Etrafında gördüğüm o baldıranlar, o katır

Tırnaklan, o kamışlar, o çalılar…

Bir ağır hasta gibi hepsi sanki baygın baygın uyurdu…

Sonumuzu, akıbeti düşünmeğe başlarım;

“Niçin böyle yürüyeyim, üzüleyim her adım,

“Şu hiçliğe bile bile gidiyorken…” diyerek

Dalıyorum, bir koğuktan beklenilmez bir uçuş,

Bir kahkaha koptu: “Yürü, yaşayana yol gerek…”

Dedi sandım üzerimden gelip-geçen bu baykuş.

                          Ömer Seyfettin

Yıkık Han yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.