Gezdim dağlar başında.

Doymadım yolculuktan,

Binbir pınar başında,

Su içtim çam oluktan…

Hızım yardı rüzgârı

Gönlüm bahar içinde;

Atımın ayakları

Papatyalar içinde…

Zümrütten yeşillikler

Yükseltti kanadımı,

Yolumda üveykler

Ürküttü kır atımı..

Bazan şen bir diyardan

Bülbül dinleyip geçtim…

Meyva yüklü dallardan

Başımı eğip geçtim;

                    Ömer Bedrettin Uşaklı– Yayla Dumanı

Yolculuk yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Benim gönlüm sarhoştur

Yıldızların altında

Sevişmek ah ne hoştur

Yıldızların Altında

Sular rüzgarı dinler

Aşıklar hep serinler

Çoban yolları inler

Yıldızların altında

Yanmam gönlüm yansa da

Ecel beni ansa da

Gözlerim kapansa da

Yıldızların altında

Mavi nurdan bir ırmak

Gölgede bir salıncak

Bir de ikimiz kalsak

Yıldızların altında

Ne keder ne yas olur

Çakıllar elmas olur

Bir kadeh bir tas olur

Yıldızların altında

Ettiğim ah değildir

Bahtım siyah değildir

Buse günah değildir

Yıldızların altında

Ömer Bedrettin Uşaklı – Deniz Sarhoşları

Yıldızların Altında yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Sevgilim, andım seni

Saz bir yayla evinde.

Yarattım hayalini

Bir ocak alevinde..

Bir duman olup doldun,

İçimden geldi sesin.

Göründün ve kayboldun

Yayla güneşi misin?

Bunaldı ruhum bugün,

Bir çam fidanı gibi

Gözümde yine tüttün,

Yayla dumanı gibi…

Ömer Bedrettin Uşaklı– Yayla Dumanı

Yayla Güneşi yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Gümüş bir dumanla kaplandı her yer

Yer ve gök bu akşam yayla dumanı.

Sürüler, çimenler, sarı çiçekler

Beyaz kar, yeşil çam yayla dumanı.

Ben de duman olsam senin yerine

Yaylasam dağların şu mahşerine

Güzelim saçına ve gözlerine

Ben girsem, ben dolsam, yayla dumanı.

Beni içerine aldın ağ gibi

Doldun gözlerime bir rüya gibi

Ben de güneş gibi, yüce dağ gibi

İçinde kaybolsam yayla dumanı…

Ömer Bedrettin Uşaklı-Yayla Dumanı

Yayla Dumanı yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Yurdun, bir şan gecesi, dağı, taşı kül oldu;

Kız gibi vatanıma dumanlar kâkül oldu..

Korkak, zalim ellerle yakılan hanümanlar;

Beşiklerde tutuşan nur topu gibi canlar;

Türkün öz zaferine meşaleydi bu gece.

Göklere kalkan eller arşa değdi bu gece..

Yiğitlerin alnını öpenler mi ararsın,

Al kanlara boyanmış cepkenler mi ararsın,

Haşrolmuştu bu gece yer gök kucak kucağa

Yangının kızıl rengi vurdu kızıl bayrağa…

Halâskârlar geçtikçe şanlı atlar üstünde,

İsli kaldırımları titreten bu düğünde

Yangının ışığına yaslanmış biri vardı;

Bu, eski çavuşlardan, ünlü bir ihtiyardı.

Nurlu, kır sakalında gecenin şen rüzgârı:

Sevinç yaşlı gözünde evinin dumanları;

“Hoş geldiniz” diyorken gelen Türk erlerine

Yavrusunun hasreti saplandı ciğerine:

Tanıdı cenkten kaçan oğlunu vurduranı,

Ahmet’ini kurşuna dizdiren kumandanı.

Çavuş ağa can evinden tâliine yanarak,

Cenkten kaçan oğlunu düşünüp utanarak

Benliğinde duyarken bir ölüm hatırası,

Derdini unutturdu sokağın manzarası ;

Gönülleri sarmadan siyah rengi dumanın,

Koçyiğitler içinde yükselen kumandanın

Al atını kuşattı ahaliden bir kemer;

Köpük sızan bir gemi tuttu ateşten eller…

Kimi büyük zaferden haberler istiyordu;

Kimi Yeşil Bursa’yı. güzel İzmir’i sordu.

Kıvılcımlar içinde yanmadan, usanmadan

Türk’ün mucizesini anlattıkça kumandan,

Bu ahali kümesi şanlı esirler gibi,

Cehennemden kurtulup cenneti bekler gibi

İçten kulak verdiler, yürekten dinlediler;

Yangınlar ortasında candan serinlediler..

Neşeden setler gibi yollan bağlayanlar,

Al atın izlerine kapanıp ağlayanlar

Ruhunu içerlerken İlahî bir sevincin

İçlerinden bir köylü gönülden ikram için

Hasretle yaklaşarak halaskar kumandana

Kalınca bir cıgara sundu bu kahramana…

Çavuş ağa titremeden düşündü bir saniye;

Sonra elinde bir kor, yürüyüp ileriye.

Evinin ateşiyle şükranını ödedi;

Dağ gibi kumandana “Buyur, yak Paşam…” dedi.

Ömer Bedrettin Uşaklı– Deniz Sarhoşları

Yangınların Işığında yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Arı nasıl ayrılır,

Altun rengi balından..

Gül nasıl koparılır

Mor dikenli dalından?

Bıraktın ellerimi,

İşte bindiğim gemi

Ayrıldı sandalından..

Son bir defacık görün;

Denizde güzel yüzün

Batan bir güneş gibi.

Değil belki çok uzak

Bir gün yine doğacak

Bu şen güneş denize..

Ruhumuza işleyen

O tatlı yedi günden

Bir rüya kaldı bize..

Elveda ey sevgili!

Salladığın mendili

Bırak, rüzgâr uçursun…

Güç olacak bu hasret.

Bir mabut gibi emret!

Bindiğim gemi dursun..

Ömer Bedrettin Uşaklı– Yayla Dumanı

Veda yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Sarp dağlardan örülmüş dört duvar içindeyim

Nerdesiniz güneşler, nerdesiniz ovalar?

Dağılmaz simsiyah bulutlar içindeyim

Nerdesiniz güneşler, nerdesiniz ovalar!

Yine duman kapladı zindanımda her yeri

Çoruh’a savuruyor yaprakları sonbahar.

Nerdesiniz ey sabah ve akşam güneşleri

Nerdesiniz atımı koşturduğum ovalar?

Duvarlara çarparak çırpınan bir kuş gibi

Gözlerim uzak geniş bir ufku arıyor.

Çoruh, dağlar içinde akamaz olmuş gibi

Süzülerek geçtiği ovaları anıyor.

Ufuk.. Ufuk.. Upuzun deniz olsun, göl olsun!

Gözlerimi dikince kanarak indireyim

Doğan, batan güneşleri içime sindireyim

Ufuk.. Ufuk.. İsterse alevden bir çöl olsun.

Bir gün ufuk derdine gönlümü verip bir an

Ufuk.. Diye dağları gözümle deleceğim.

Bir gün ufuk! Diyerek bu çıplak kayalardan

Bir siyah kartal gibi göğe yükseleceğim…

                        Ömer Bedrettin Uşaklı-Yayla Dumanı

Ufuk Hasreti yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Zümrüt gözlü baharın geldiğinden bîhaber,

Sararmış yaprakların üstüne eğilmişler,

Gayretle işliyorlar yanarak için için;

Kıymetli bir zehirden ekmek çıkarmak için…

Duvarları ağlayan bu loş, karanlık inde ;

Bu sahte sonbaharın ölgünlüğü içinde

Yaprak çıtırtısından başka bir ses çıkmıyor;

Cefakeş göğüslerden sanki nefes çıkmıyor…

Kimi, “canım tütünler güneş görmesin” diye

Koca bir çul tıkılan biricik pencereye

İç çekerek bakıyor merhamet bekler gibi

İnce boynu bükülmüş solgun çiçekler gibi…

Kimi, usta gözünden bir dakika çalarak,

Genizleri kavuran havadan bunalarak

Yanındaki kadına derdini dinletmede,

Kimi de pastalını denge istif etmede…1

Sevdalı bülbüllerden, narin kelebeklerden,

Şu yemyeşil kırlara saçılmış çiçeklerden;

Güzel papatyalardan, sümbüllerden bîhaber;

Sararmış yaprakların üstüne eğilmişler,

Gayretle işliyorlar yanarak için için

Kıymetli bir zehirden ekmek çıkarmak için…

Ey yüzleri gülerken tatlı canları yanan,

Kınalı parmakları zifirlere boyanan

Ak saçlı, güzel dullar, zavallı yavrucuklar,

Ey benzi pastalından daha solgun çocuklar.

Ey kırlarda baharın aşka sorduğu kızlar,

Sararmış yaprakların soldurduğu yıldızlar;

Kara bahta gülerek “ah..niçin” demeyiniz…

Hülyalı dumanlarla uçacak emeğiniz!

Ömer Bedrettin Uşaklı– Deniz Sarhoşları

1 Pastal, beş on tütün yaprağının birbiri üstüne istifiyle hasıl olan demettir. (Not Metne aittir- Prof. Dr. İnci Enginün)

Tütün İşçileri yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Güneşi baltaların ucunda taşıyarak

Burdan daha çok uzak bir ormana gidiyor

Tahtacı güzelleri.

Kırmızı, al, yeşil, mor fistanları

rüzgarın elinde birer bayrak;

Gür siyah saçlar,

gümüş paralarla karışık omuzlara dökülmüş

Çam kokusuyla dolu, taşkın göğüsler açık.

Türkülerle gidiyor Tahtacı güzelleri.

Al, kırmızı, yeşil, mor fistanları

rüzgârın elinde birer bayrak,

Semiz katırlarıyla yapraklara basarak

Ormanlardan ormana

Türkülerle gidiyor Tahtacı güzelleri.

Yemyeşil ormanların baştacı güzelleri…

         Ömer Bedrettin Uşaklı – Yayla Dumanı

Tahtacı Güzelleri yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Bulutlar arkasından,

Ruhun şahikasından

Bir bakıştır bu balkon;

Denizin üzerinde,

Saray mermerlerinde

Bir nakıştır bu balkon…

Her yanı çiçek, meyve;

Manzarama çerçeve.

Güneşten parmaklığı;

Gözlerimde bir fecir,

Ayaklarımda zincir.

Ateşten parmaklığı…

O göğüsten bir temas.

O kollardan bir elmas

Titrer demirlerinde…

Her yanı dolsa da gül,

Parçalanır bu gönül,

Hançer demirlerinde…

İzmit 1938

Ömer Bedrettin Uşaklı- Sarıkız Mermerleri

Şehir Balkonu yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.