Hâyy olan Allah (c.c)’ tan gelen yüce kavram.. Ezelî ve ebedî diri, uyuklama yorulma gibi noksanlıklardan uzak, var, diri ve tam olan..

   Ulaşılması kolayken biz insanların zorlaştırdığı ve ulaşılmaz hale getirdiği uzak terim..

   Zât-ı Zülcelâlde toplanan, Hakîm-i Mutlâk’ a has ve en çok O’nda şanını bulan en çok O’ nda değerine ulaşan pırlanta sözcük.

  Uzak diyarlardan gelerek hayatın tam ortasında bizi yakalayan, sımsıkı saran; ama kıymeti bilinmeyen yerden derhâl tasını tarağını toplayıp dargın ayrılan iki hece tek kelime.

  Razı edemediği ve rızasını alamadığı insanların evinde, yurdunda yuvasında ödünç bir şey almaya gelmiş komşu edasıyla duran gizemli bir manâ. Ha uçtu ha uçacak olması da bundandır. O kadar hassas o kadar kırılgan o kadar naif ki..

          Tadını bilen bilir bilmeyen farkına dahi varmaz varamaz. Zaten o da her zaman gelmez. Kıymeti bilinmeyen yerde durmaz. Kıymeti bilinmediği için de öyle kolay kolay geri gelmez. İşte bundandır nâifliği, emanet oluşu.. Lâkin farkına varılır, anlaşılır, anlatılabilinir ve yaşanılabilirse öyle bir kalır ki kovsan da gitmez. Tıpkı tamamlanmamış cümle sonuna konulan üç nokta gibi öyle güzel durur ki başucumuzda. İşte o zaman ne tadına doyabilir ne de varlığımızdan söküp atabiliriz.

         Bir süre sonra ise bizi öyle güzel bir yere götürür ki işte o zaman cümlelerimizin sonuna nokta koyamaz üç noktayı farz biliriz. Bundan sonra ise Âdem’ in Hû’ ya ulaşabilmesi de mümkün ve tabiîdir.

         Gerçek “huzur” işte budur.

       Hâyy olan Allah (c.c)’ tan gelen huzurun Hû olan Rahman’ a ulaşması da burada gizlidir.

                                                                                     ~Cân İçre          

Huzur yazısı ilk önce Edebice Dergisi üzerinde ortaya çıktı.