ANNEMLE ZAMAN

26 Kasım 2018 0 yorum Şiir 76 Görüntüleme

ANNEMLE ZAMAN

Pek Sevgili Ablacığıma ortak duygularla…

Annemin masalıyla can bulurdu hayallerim,
Gecenin her ânına tılsım dolardı.
Renk renk kelimeler yekvücut olup
Beni alır Kaf Dağı’na uçardı.

Hastalık, karanlığa mahkûm edince beni                                                                                                                           Varlığımı korku ve acı kaplardı.
İmdadıma yetişirdi Ayet’el Kürsî;
Mübarek eli, gözlerimi açardı.

Hakk’a yönelişiyle nurlar gülümserdi hemen.
Ruhu, sonsuzluğu keşfe dalardı.
Seccadesi gülistanı andırır,
Oradan gönlüme sular akardı.

Annem sessizce ağlardı, yorgun ve masum…
Yanaklarından sabır dolu cevher damlardı.
Yolundaki engeller yüksek olsa da
Dilinde daima inanç türküsü vardı.

Selamından mis kokusu gelir,
Gönlümüzü mânâ ile boyardı.
Garipler, bayramı onunla görür
Çocuklar, “sevgi” nedir anlardı.

Yalnızlık zehri saçan canavar,
Yolumu kesti yine boğazıma sarıldı!
Gözlerim kararırken panzehir buldum:
Anneciğim, ufkumu sıkıca sardı…

MUHAMMED TURAN ŞEHİTOĞLU

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum