Eylül’e Vedâ

30 Eylül 2018 0 yorum Şiir 109 Görüntüleme
Fotoğraf: Gökçe Ecem Baştopçu

Fotoğraf: Gökçe Ecem Baştopçu

Eylül’e vedâ…
Göğün hüznü mü eskimiş
Neşesi bulutlarla dağılır
İstanbul, o eski şehir değil
Sarhoş ve ağlamaklı
İncinir her köşede bir evsiz
Kimsesiz kalmış martılar
İstanbul, o eski şehir değil
Yıllanmış saçları
Her kadeh şarapta
Buğulanan gözleri
Bir sitem kusar geceye
Bir veda sunar geceye
Miskin vardiyalar devralır
Bitkin hayaletleri…

Yanıbaşında mutluluk
Elveda der gibi
Muhacir kuşlara…
Bir solukta geçen haftalar
Sessizce sönen ışıklar
Bu şehir, o eski şehir değil
Boğaz’ı sisli
Haylaz çocuk seslerinde
Muamma bir hazan gizli.

Eylül’e elvedâ…
Yeşilin rengi sönük
Güneş göstermez yüzünü
Rüzgar telâş telâş
Yorgun gölgeler geçer
Silinir silüetler
Onlara karışan ayak sesleri
Perde perde uzaklaşır.
Eşyada buruk veda
Belirgin bir rahatsızlık
Sahipsiz bir gösteriş…
Çevre gözlerin cümlesinde
Bu şehir, eski İstanbul değil
Yanık caddelerin
Küf kokan sokakların
Ve bundan muzdarip evlerin
Huzursuzluğunda
Bir köşede çığlık çığlığa
Dilsiz sokak çalgıcıları
Onlara eşlik eden ruhsuz alkışlar
Zevk’ü sefa ayrılık
Bu şehir, o eski şehir değil…

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

Nazmi Sancar Yıldırım

Bir yolcuyum fani acunda, geçmekte olan...

İlginizi Çekebilir

0 yorum