HOŞ GELDİN ÖĞRETMENİM

22 Nisan 2018 0 yorum Genel 330 Görüntüleme

bb

Bir “Hoş geldiniz” ile başladı her şey.

Okul girişinde bulunan nöbetçi masasındaki iki nöbetçi öğrenci beni görür görmez saygı ile ayağa kalktılar, önlerini iliklediler :“Hoş geldiniz öğretmenim.”

“Hoş bulduk çocuklar. Müdür beyle görüşmek istiyordum.”

Nöbetçi öğrencilerden birisi hemen önüme düştü ve yolu gösterdi.

Sonra bir hoş geldiniz daha. “Hoş geldiniz öğretmenim.” Saçları örgülü, mavi gözlü, yanakları al al bir kız çocuğu. Mavi Gözlerinde masum sevgi ifadesi yapmacık değil. Güler yüzlü, içten sıcacık.

Her başlangıcın bazı zorlukları vardır ya. Alışamazsınız havasına suyuna bir süre. Bir tedirginlik hafiften dalga dalga sarar sizi. Ne ile karşılaşacağım sorusu aklınızı kurcalar. Merdivenleri ağır ağır çıkarken aklımda hep sorular. Egede ilçe merkezine 30 km. uzaklıkta bulunan, taşımalı eğitim verilen bir köy okulundayım.

Bu kez öyle olmadı. “Hoş bulduk” dedim gülümseyerek, onlarda gülümsedi. Ne güzel şey gülümsemek, ne kadar insanca. 3. Katta bulunan müdür beyin odasına varıncaya dek. Neredeyse karşılaştığım her öğrenciden duydum bunu: “Hoş geldiniz.”

Acaba öğretmenlerimi öğretti diye kendi kendime sormadan edemedim. Eğer öyleyse bu ne güzel bir eğitim böyle. Her yabancıya bu kadar güzel hoş geldin demeyi öğretmek. Ama sözleri yapmacık değil. Tebessümleri ile bile hoş geldin diyorlar adeta, gamzeleri, al al yanakları, utangaç kaçamak ve meraklı bakışları hep bir ağızdan sesleniyor sanki. Hoş geldiniz öğretmenim!

Hoş bulduk çocuklar, hoş bulduk müstakbel öğrencilerim. Hoş buldum hepinizi. Çok sevdim. Sıcaklığınızı, dostça karşılayışınızı, samimiyetinizi çok sevdim.

Çocuk adlı bilinmezi, sır dolu varlığı ilk defa orada tanıdım diyebilirim.

Oysa önceden de farklı okullarda görev yapmış, aynı yaşta çok öğrencim olmuştu. Onları da sevmiştim, inanıyorum ki onlarda beni sevmişti. Oysa buranın, bu köy okulunun neden farklı bir havası vardı? Nedense ilk adımı atmamla içimde mutluluk dolu bir his kendiliğinden kalbimde yer etmişti?

Öğle aralarında köy meydanına doğru yürüdüğümde her zaman yanımda en az sekiz on öğrencim olurdu. Birden etrafımda bitiverirlerdi. Onlarla dereden tepeden konuşur, bazen şakalaşır, onlara takılırdım. Hepsi saygı ile bana bakarlardı. Belki de biraz hayranlıkla. Öğretmen kırsal kesimde biraz daha farklı anlam taşır. Öğretmen; rehber, bazen doktor-hemşire, bazen dert ortağı, bazen danışılacak ilk kişidir.

Bazen öğrencilerim köyde bir hayır veya düğün olduğunda tepsiler içinde bize yemek getirirler, ikramda bulunurlardı. “Size layık değil hocam.” Dediklerinde hep utanırdım. Ben hayatımda bu kadar güzel yemekleri en değme aşçıların elinden bile yemedim.

Derslerimiz sohbet tadında. Bazen ben konuşurum bazen onlar söze katılır. Koyunlarını, köpeklerini, zeytin bahçesindeki işlerini, kara kuzunun yaramazlıklarını anlatırlar…

Bayram kutlamalarımız, imkânlar yettiğince ve günlerce süren hazırlıklarımız. Servisle neredeyse her gün sabah bize sipariş ettikleri kalemlerini, el işi kâğıtlarını, defterlerini bekleşmeleri.

Karne gününde meraklı hallerinizi, “öğretmenim seneye de buradasınız değil mi?” diye tedirgin sorularınızı. Tatile girmenin verdiği mutlulukla çocukla koşuşturmanızı, tatlı telaşınızı hiç unutmayacağım.

Giderken bana okulun hemen arkasındaki sık ormandan belki elleriniz dikenlere bata bata topladığınız gelincikler, papatyalar, anemonlarla süslü acemice hazırlanmış buketi, sevginizi, saygınızı ve içtenliğinizi hiç unutmayacağım.

Beni, öğretmeninizi hiç tanımazken o sıcacık; “hoş geldiniz öğretmenim” sözü ile yüreğimden vurmuştunuz ya hani.

Köy okulları imkânların kısıtlı ama duyguların yoğun olduğu okullardır. Ayrılık hepimizin kaderinde var. İki yıl görev yaptıktan sonra ailemizin önceliklerini gözeterek ayrılmak zorunda kaldım sizden. Olsun, biliyorum ki arkamda kocaman bir aile bıraktım.

İşte o günden beri sizi anlatmak istedim.

İşte bugün kalemim sizi anlatıyor, hem de büyük bir keyifle, özlemle, aşkla…

Sizi; Manisa Akhisar Başlamış köyünün çocuklarını, bir “hoş geldiniz öğretmenim” diyerek kalbimi çalan sizleri hiç unutmayacağım.

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum