Ankara Kalesi’nden Öğütler

11 Ocak 2018 0 yorum Şiir , Sizden Gelenler 46 Görüntüleme

112378004

Şimdi bu yedi yüz âdemi hapseden,
Yeryüzüne tersten çakılı ruhsuz çivinin,
En sivri yerinde tam üç kişiyiz:
Ben, yalnızlığım ve elbette hayalin…

Asla duymak istemediğim sesler duyuyorum,
İsminden bile tiksindiklerimle mecburen yaşıyorum…

Ve neredeyse simsiyah, manzara-i umumiye,
Gece,
Kalın, kara perdeler gibi çekilmiş umudun üstüne…

Sızlıyor sağ çaprazda Gazi Paşa’nın kemikleri,
Sol çaprazda ağlıyor halimize Hacı Bayram-ı Veli,
Hemen ardında ay ışığıyla meydan okuyor karanlığa,
Hala umudun olduğunu haykırıyor al bayrakla elindeki,
Kurtuluş ondadır diyor, işaret ediyor Gazi’yi sürekli,
Felakettir unutmak diyor, Ders al, sakın unutma tarihini!
“O bağımsızlıktır, hürriyettir, cumhuriyettir, şereftir o,
O İYİ’dir, O İYİ’lerle beraberdir, O’dur İYİ’liğin Güneşi!”

Sonra
Kovuyor yanımdan, gözümün önünde sille tokat misafirlerimi,
İYİ’lerden ol! İYİ’lerle ol! İYİ kal! İYİ’lerle kal! Diyor Ankara Kalesi,
“Tek başına kalsan bile sapma inandıklarından, yitirme sakın şahsiyetini!”

Ve
Kente çökmüş kesif karanlığa rağmen, bu öğütler doğuruyor kalbime güneşi…

Fatih OĞUZ
Ulus – 11.1.18

 

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum