Son Şehir

26 Ağustos 2017 0 yorum Ömer Bedrettin Uşaklı 95 Görüntüleme

SON ŞEHİR

– Annem’e –

Duvarda canlı ışıklar bir hayal

Bu yaldızından alevler taşan resim.

Ölümle gölgeli bir düştür, ihtimal

Bakıp bakıp bana mahzunlaşan resim.

Bu ince çerçeveden başlıyor düşüm

Gözümde canlanıyor mavi bir liman.

Bu rengi, bilmiyorum, nerde görmüşüm?

Deniz parıltılı, dağlar duman duman…

 

Düşünce yollara köy köy, konak konak

Nasıl arardık o aydın şehirleri.

Derinleşen uçurumlardan korkarak

Nasıl geçerdik o azgın nehirleri

Nasıl arardık o aydın şehirleri.

 

Önümüzde şarkın o kar yüklü damları

Ve işte buzdan ışıklarla bir şafak!

Beyaz ufuklara karşıydı camları

Benim kızaktır o billur yokuşta bak!

Ve işte buzdan ışıklarla bir şafak!

 

Bir ince kız gibi omuzumda mavzerim

“Çakırcalım” diye başlardı türküler.

Birer ateşti o çapraz fişeklerim

Güneş batınca yavaşlardı türküler

“Çakırcalım” diye başlardı türküler..

 

Uzaklaşırken at üstünde bahçeden

Düşerdi omuzuma nurdan bakışların.

Limon çiçekleri dallarda ürperen..

Alevlenirdi gururdan bakışların

Düşerdi omuzuma nurdan bakışların..

 

Bu son şehirde kapanmıştı gözlerin:

Sütun sütundu uzaktan şelaleler.

Deniz güzel.. Geceler, çeşmeler serin…

Bahar sefasına dalmıştı bahçeler

Sütun sütundu uzaktan şelaleler…

 

Ömer Bedrettin Uşaklı-Yayla Dumanı

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

Sır

117 Görüntüleme

0 yorum