Validem

29 Haziran 2015 0 yorum Abdülhak Hamit Tarhan 1651 Görüntüleme

Vâlidem’den:

Validem ümmiyeydi, ümmiyenin

Vâr idi ezberinde birçok ilim.

Konuşurken siyâk-ı hâle göre

 

Öyle eş’ar okurdu mürtecilen

Ki sedâsındaki halâvet ile

Tarz-ı takrîr-i dil-pezîrinden

Sanki bir kat daha olurdu melih :

“Neme lâzım benim o gonce-yi ter

“Bana gönlümdeki bahâr yeter”

Gibi eş’âr ile terennüm eder

Ve husûsiyle bir melek gibi o

Ne mübârek dururdu, ben bilirim,

Ediyorken tilâvet-i Kur’ân!

Pederi görmez olduğuyçün san-

Ki tehâşî ederdi görmekten;

Son zamanlar alîl olan gözünün

Gördüğü bir hayâl idi ancak;

Ameliyyâtı istemez, sevmez

Der idi dâimâ – Ne görmek için?

– Bizi görmek için, deyince güler

– Sizi görmekteyim, bu kâfidir,

Sağ olun siz görün bu dünyayı,

Ben de görmüş gibi olur, gülerim.

Gülerim, der de, etseniz dikkat

Görünürdü için için giryân

Yaşamaktan da bezmiş olmalı ki

Sinnini sorsalar cevaben o:

Belki üç yüz yaşındayım, derdi.

Çâresi dâr-ı âhirette olan,

Çektiği derd-i müzmin-i mâtem

Etse ancak ederdi kesb-i sükûn

Olarak secde-sây-i seccâde.

Kılıyorken namâz olurdu onun

Sanki mihrâbı hıtta-yı İrân

Validem mazhar-ı mehâsin idi

Yalınız hüsn-i zâhiriye değil

Hem de mazhârdı hüsn-i ahlâka

Var idi hilkât-i bülendinde

O tevazu’ ki celb-i hürmet eder

Terbiyet-gâhı bir konak, -bence

Kendinin kendidir mürebbiyesi-

Öyle halk etmek istemiş kudret

Hâl ü tavrı berî tekebbürden

Hâl ü tavrı fakat kibârâne

Cümle nezdinde bir sevimli kadın

Kimseyi sevmez âşinâ bir zat

Onu gayet severdi, hep biliriz

Ona etmişti hasr-ı istihsân

Kendi de herkesi sever yahut

Öyle zannettirirdi herkese o

Kimseyi kırmamıştı mründe,

Ömrünün nısfını zamân gerçi

Hurd u hâş eylemiş, bitirmiş idi!

Yoktu hakkında müşteki bir kalb

Ne de dargın bakışlı bir vicdân.

Abdülhak Hamid Tarhan (Validem)

 

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

Hacle

1711 Görüntüleme

0 yorum