Sanat

7 Mayıs 2015 0 yorum Ziya Gökalp 520 Görüntüleme

Sanat
Dinle, yeni şâir eski ozanı,
Okuyor yürekten Altın Destan’ı…
Deme: Kopuz kırık, yoktur çalanı,
Çalgı gönül sesi, kopuz bir ağaç.

 

Kutlu Taş’ı yoksa, ilhâmı kutlu;
Kanı gür, içmezse kımız, ne mutlu;
Umud bir kanadsa, dâim umudlu;
Ona ozan derler, yoluna Ortaç.

Diyor ki: Siz Parnas, biz Ortaç eri;
Bizden olan her ferd görür ileri;
İğreti sanattan, millî hüneri
İstemez yabancı eserlerden bac!

Arûz sizin olsun, Hece bizimdir,
Halkın söylediği Türkçe bizimdir.
Leyl sizin, şeb sizin, gece bizimdir,
Değildir bir mânâ üç ada muhtâc.

Irmağız, her akan sele uymayız;
Şarktan, garbtan esen yele uymayız;
El uysun bize, biz ele uymayız;
Biz dilmaç değiliz, yalvacız yalvaç.

Halk bir vîrân kale, duvarı siyâh;
Giren de peşîmân, girmeyen de âh;
Duyarız biz ona hürmet, siz ikrah.
Size derd veren şey bize bir ilâç!

Bu yerde biz bulduk gizli bir hazne:
Dağarcık omuzda girdik içine;
Bu inci gerdanlık, şu elmas iğne
Hep ondan çıkmıştır, gözlerini aç.

Ey şâir Farnas’tan çık, gel Ortac’a;
Bodler’i, Verlen’i kesme haraca;
Sen kendi gücünle tırman yamaca :
Bu yükseliş, belki olur bir mîrâc…
                Ziya Gökalp (1917,Yeni Hayat)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

Turan

461 Görüntüleme

0 yorum