Cunya

29 Nisan 2015 0 yorum Rıza Tevfik Bölükbaşı 368 Görüntüleme

O gece ne kadar güzeldi kâinat!.

Havada bir sefâ cereyanı vardı.

Dağlardan, taşlardan taşıyordu hayât,

Cûyibâr-ı aşkın feyezânı vardı.

 Şi’rini dinlerken âsûde sââtın.

Nabzını duyardım âheng-i hayâtın,

Coşkun sinesinde gûyâ kâinâtın

Şûrîde bir kalbin darabânı vardı.

 

Sesini duyardım ufukta a’sârın,

Denizde yaşayan bî-pâyân esrârın.

Vicdânımı sarsan ra’şe-i efkârın

Cemâdâta bile sereyânı vardı.

 

Gökte yıldızlarla tanışmak istedim,

 Aşkın esrârını danışmak istedim.

Vahşî çiçeklerle konuşmak istedim.

Gönlümün bir garîb heyecanı vardı.

 

Nâhîde baktıkça meshûr-ı fikrettim,

Gamze-i şûhuna î’lân-ı aşk ettim.

Onu mâi gözlü bir kıza benzettim.

Zihnimde kebûdî lemeânı vardı.

 

Bir ân-ı neşesi o bezm-i ülfetin

Zehrini dağıttı içimden hasretin;

O sükûn içinde samedâniyyetin

Her şeye can veren galeyanı vardı.

 

Vicdânım o gece dünyâyı hâviydi.

Gördüğüm şeylerin cümlesi mâviydi;

Toprakların bile rengi semâvîydi,

Nûrun sular gibi seyelânı vardı.

                  Rıza Tevfik Bölükbaşı

                                             1925 (Serâb-ı Ömrüm)

Yazılan yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Suç teşkil edecek yazılardan dolayı edebice.net sorumlu tutulamaz.

Yazar Hakkında

İlginizi Çekebilir

0 yorum